Η αγάπη είναι η ίδια μας η ζωή, είναι μια αρρωστημένη ανάγκη,
είναι μια εξάρτηση που αντανακλά την ίδια μας τη ζωή και την πορεία της.
Για αυτό το λόγο και η αγάπη σε αρρωσταίνει
αλλά αν και "άρρωστος" νιώθεις ότι η ζωή σου είναι γεμάτη από ομορφιά και ευτυχία.
Όλα καλά ως εδώ.
Όταν όμως αγαπάς πραγματικά και νιώθεις ότι δεν αγαπιέσαι από εκεί που αγαπάς, τότε τι συμβαίνει;
Συνεχίζεις να είσαι "άρρωστος"; Δυστυχώς όχι!
Τότε έρχεται το κενό στη ψυχή σου, η αγάπη που σε κρατούσε "άρρωστο" φεύγει κι εσύ παρακαλάς να ήσουν άρρωστος όπως πρώτα.
Γιατί τώρα είσαι κάτι χειρότερο, είσαι μια πολύτιμη ζωή χωρίς αγάπη (χωρίς όνειρα) ,
παύεις να σκέφτεσαι το μέλλον σου, συνεχίζεις να αγαπάς με την κομματιασμένη ψυχή σου
μέχρι να την καταστρέψεις εντελώς, μέχρι να καταστρέψεις την πολύτιμη ζωή σου, ΕΣΕΝΑ.
Έχοντας σα μοναδικό φάρμακο και ελπίδα την πιθανότητα να έρθει μια άλλη πραγματική αγάπη.
Ξέροντας όμως ότι αυτό είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατο να συμβεί, συνεχίζεις να πέφτεις στο κενό της ψυχής και της καρδιάς σου,
μέχρι να χάσεις εντελώς τον πραγματικό εαυτό σου, μέχρι να χάσεις ΕΣΕΝΑ, μέχρι να πάψεις να αγαπάς τον ίδιο σου τον εαυτό.
Τότε είχες τα πάντα, τώρα δεν έχεις τίποτα, δεν έχεις ΕΣΕΝΑ.
Τραγικό; Δυστυχώς!
αλλά όταν αποκτάς το πολύτιμο αυτό κομμάτι της ζωής, την αγάπη, πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις τα πολύτιμα και "άγνωστα" αντίτιμα που θα θέσει η ίδια η αγάπη στη ζωή σου.
Καλό ή κακό, αυτό είναι η ΑΓΑΠΗ. ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ..